Als kind ging ik gebukt onder de angsten van mijn moeder. Pas op dit, pas op dat! Dat is gevaarlijk. Zou je dat wel doen? Bovendien was ik het zesde kind in de rij van 11 en dat betekende dat er ook nog wat zussen en broers op mij moesten letten. Gelukkig misschien, al die controle! Denk ik achteraf. Want mijn behoefte aan vrijheid groeide tegen de verdrukking in.
Maar we hadden 50 jaar geleden aan de rand van de stad wel veel meer ontsnappingsmogelijkheden. Slootjes met kikkers en salamanders. Van een oude nylonkous, leerde ik een schepnetje maken om kikkervisjes te vangen. Ik zat uren langs de waterkant te vissen met een klein hengeltje en een dobbertje van een kurk en een kromme speld als haak en lood van een wijnfles. We sleepten met planken en stenen van de bouw en hadden pret met zand en klinkers als de straat open lag. Dan was er chaos en dan kon ik wat met mijn creativiteit.
Natuurlijk had ik een serie bescherm-engelen die mij behoed hebben voor het breken van mijn nek bij het vallen uit een boom. Gelukkig reden de auto’s niet zo hard wanneer we bij sneeuwval met een sliert sleetjes er achter gingen hangen.
Ik leerde mijn eigen vliegers maken en dat was een hele worsteling met wind en techniek. Wat waren we in ons element! Goden zij dank waren er in mijn jeugd geen kant en klaar vliegers en waren mijn ouders niet zo rijk dat ze de (speel)tuin lieten aanleggen.
Het kind in mij roept: Breek open die minimalistische buitenkamer! Laat een vracht zand storten op de rubber tegels bij de wipkip en laat waar mogelijk kinderen en de natuur weer vrij! En ik hoor mijn moeder weer zeggen: Zou je dat wel doen?!
http://hanscarlier.wordpress.com
Tuinen van Overvloed, Zutphen
Mijn bijdrage aan een boekje over natuurspeelplaatsen Juni 2010
